Als je genoeg aanstaande ouders spreekt, begin je rond maand zeven dezelfde scène in hun woonkamers te herkennen. Een stapel ongeopende dozen. Drie keer hetzelfde soort ding. Een kinderwagen-vormige doos achter de bank waar niemand iets mee kan.

Het is in elke cultuur die we hebben gesproken hetzelfde. Dus waarom blijft het gebeuren?

Het coördinatieprobleem

Stel je voor dat je tien vrienden en familieleden hebt die je toekomstige kind allemaal iets betekenisvols willen geven. Geen van hen weet wat de anderen kopen. Geen van hen wil een envelop met contant geld brengen (dat voelt koud). Geen van hen wil degene zijn die met lege handen aankomt.

Wat gebeurt er? Elke persoon kiest, onafhankelijk, een "veilig" cadeau, een knuffel, een rompertje, een bijtring. Elk cadeau is op zich een heel aardig ding. Het totaal is een klein bergje dubbele, grotendeels plastic objecten.

Dit is geen falen van smaak. Het is een coördinatieprobleem. Elke persoon maakt lokaal een rationele keuze en de gezamenlijke uitkomst is irrationeel.

Bruiloftslijsten hebben dit al opgelost

Kijk naar hoe bruiloften dit aanpakken. Het stel publiceert een lijst. Gasten claimen items. Niemand koopt twee koffiezetapparaten. Niemand panieken-koopt een generieke vaas. Niemand voelt zich raar omdat het systeem hen heeft verteld wat echt nuttig is.

Babycadeaus hebben zo'n systeem niet. Er is een babyborrel als je geluk hebt, maar die dekt misschien 10 vrienden uit de 50 mensen die uiteindelijk het nieuwe kind willen vieren. De andere 40 verschijnen elk met hun eigen goedbedoelde, niet-gecoördineerde ding.

Wat FromUs.to is, qua structuur

Zoals we intern over FromUs denken: het is een bruiloftslijst, maar dan voor een baby, en de "items op de lijst" zijn berichten en een toekomst in plaats van fysieke objecten.

De pagina is de lijst. Iedereen die van het gezin houdt, kan erop landen en de versie van "erbij zijn" bijdragen die bij hen past: een geschreven bericht, een foto, een kleine bijdrage aan het toekomstpotje. Niemand maakt dubbele keuzes. Niemand hoeft te raden wat er nodig is. Het kind eindigt met een gecureerd archief van liefde in plaats van een kelder vol polyester.

Dat is alles wat het is. We hebben cadeau-geven niet uitgevonden. We hebben beleggen niet uitgevonden. We hebben gewoon een bruiloftslijst-vormige laag bovenop het moment gelegd waarop een gezin een kind verwacht, en we hebben de items op de lijst dingen gemaakt die niet op de stort eindigen.

De versie van "erbij zijn" die we kwijtraakten

Pre-industriële families waren erbij voor nieuwe baby's met eten, hulp en verhalen. De tante kookte twee weken lang. De grootvader bouwde de wieg. Verhalen werden om het vuur verteld en overleefden.

De moderne versie van erbij zijn is een knuffelolifant van Amazon. Het is niemands schuld; het is gewoon de weg van de minste weerstand in een wereld waar de oudere systemen zijn vervaagd en niets structureels ervoor in de plaats kwam.

FromUs.to is één kleine poging om de oudere vorm terug te leggen. Geen knuffelolifant, maar een geschreven zin en een langlopend fonds. Allebei dingen die het kind nog steeds heeft als het veertig is.